Internet maakt niet transparant

Hier worden 2 aspecten met elkaar verwart.
1) Internet faciliteert transparantie , zoals het ook bedrog faciliteert. Dit is niet afhankelijk van het medium maar van de intenties van de gebruiker.
2) Internet vergroot niet zozeer het kunnen hebben van een mening, als wel de mogelijkheid deze mening te kunnen communiceren en hierop terugkoppeling te ontvangen.
Lees ook Arnold Cornelis, de Logica van het Gevoel, waarin de menselijke behoefte aan communicatieve zelfsturing wordt verwoord.

Ik ben van mening dat het internet wel degelijk transparanter maakt. Je vragen zijn duidelijk, en het is inderdaad behoorlijk moeilijk om een antwoord te vinden, met name voor de gemiddelde consument. Maar weeg het eens af tegen de situatie die er heerste voordat het internet haar intrede deed. Hoe had je in die tijd die vragen willen beantwoorden? Destijds ging men er simpelweg vanuit dat de informatie die hen toekwam via de omroepen of de kranten objectief waren, en namen die dus ook aan als feit. Er is door het internet simpelweg veel meer informatie omhanden, en het komt dus nu aan op het inzicht van de consument wat betreft betrouwbaarheid van bronnen. Ik vind dan ook dat hier een rol ligt voor educatie, jongeren moeten leren hoe ze aan bepaalde informatie kunnen komen, en hoe ze die informatie kunnen toetsen op betrouwbaarheid.

Internet maakt niet alles transparant! Dit kan alleen als alle feiten of meningen bekend zouden zijn en gezien/gevonden kunnen worden. Door de komst van internet bestaat wel de mogelijkheid om een onderwerp of organisatie snel vanuit meerdere perspectieven waar te nemen en te beoordelen. Een zekere zin een soort hoor en wederhoor (brede oriëntatie) waarmee mensen tot een vollediger beeld en dito mening komen. De vraag is wel of mensen op zoek zijn naar absolute waarheid (in zoverre die al bestaat) of naar bevestiging van een beeld.
Internet biedt daarnaast inderdaad de mogelijkheid om door flinterdunne reputaties heen te prikken. Daar staat ook tegenover dat juist op internet ook snel reputaties kunnen worden neergezet die niet zo solide zijn als dat ze lijken waardoor het maar de vraag is of het oude gezegde: "Een goede naam komt te voet en gaat te paard" in het digitale tijdperk altijd klopt!

reputatiemanagement is daarom dan ook imagomanagement; meer dan een werkelijk werken aan een oprecht verantwoordelijk ondernemen.

Maar is de consument altijd op zoek naar waarheid? Of op zoek naar input voor het vormen van een mening?
Is het niet veel interessanter om te kijken naar de invloed van de transparantie van het internet: Hoe vormt mijn doelgroep een mening? En hoe kan ik als bedrijf vervolgens deze mening bijstellen? Want foutieve informatie online kan al snel als waar worden aangenomen. Zo kan imagoschade worden opgelopen zonder dat er gegronde redenen voor zijn.

Gezien de quizvraagjes is de vraag niet zozeer of de gestelde vragen waarheid bevatten, maar of ze als waarheden worden aangenomen.

Eens. Malcolm Gladwell heeft hierover een ernstig goed stuk geschreven, specifiek over de Enron-zaak (http://www.newyorker.com/reporting/2007/01/08/070108fa_fact). De ondertitel: "Enron, intelligence, and the perils of too much information". Hierin geeft hij aan dat onze toegang tot informatie tegenwoordig dusdanig is, dat het probleem is verschoven naar het kunnen beoordelen welke informatie van belang is en welke niet. En daarmee is het achterhalen van de "waarheid" misschien zelfs wel lastiger dan vroeger.