Perfect is niet goed genoeg meer

Joost,
Ik heb een heel aardig artikel daarover, 'The uniqueness of the normal', is zal het aan je mailen!
Groet, Stephan

Stephan, of iemand anders...
Ik ben geinteresseerd in het door jouw omschreven internationale onderzoek dat aantoont dat geïdealiseerde personen in reclame het minder goed doen dan realistische personen. Kun je mij vertellen welk onderzoek dit precies is?
Dank
Joost

@Stephan: Mooi artikel!

@Marc: Grappig om dit artikeltje weer eens terug te zien komen. Thanx.

@Herman: Imago is hoe je jezelf voordoet, identiteit is hoe je echt bént.

@Lisa: Die "Buy it, and it's yours" lijkt wel een beetje op "Het kost een paar centen, maar daar betaal je dan ook voor". Bieden erg leuk en eerlijk ;-)

@Marc
ik ben het helemaal met je eens Marc maar is het dan niet juist een imago wat je beschrijft? Merken die ergens voor staan, merken waarop je kan bouwen, merken die je vriend zijn. Kijk naar het 'oude' Ben®. Dat deed precies die dingen die je beschrijft maar was ook het merk met een heel groot imago. Zo groot dat mensen zelfs liever met Ben® wilden bellen terwijl ze de slechtste dekking hadden dan met een operator die wel goede dekking had zoals het immer suffe KPN.

Leuk stukje uit 2001, door Carl Mangold:

Het imago heeft z'n beste tijd gehad

De vorige eeuw stond in het teken van het grote verleiden: met de mooiste praatjes werden je de lulligste dingen aangesmeerd. Waar je ook kwam floten honderden merken je na, stuk voor stuk roepend dat ze de beste waren en dat ze van je hielden. Jij en het merk zouden een prachtig stel vormen, het geluk straalde je tegemoet.

Zorgvuldig ontworpen imago's gingen als zoete broodjes over de toonbank. Je werd Marlboro man, je was helemaal op Diesel en je zóóp Amstel. Je eigen ik kwam op een tweede plaats te staan. Tot je merkte dat je rolcowboy longkanker had, je broeken steeds sneller sleten en je koffiedrinkende kennissen meer vrienden hadden dan jij. Je mooie nepwereldje klapte als een ballonnetje uiteen.

Van schrik begonnen we met het recyclen van alle jaren '60, '70 en '80 trends. Want: vroeger was alles toch beter? Wallpaper zette de toon, Elle en anderen volgden snel. Het werd weer knus in huis. Maar toch ook eigenlijk wel vervelend saai. Het was alsof je gevangen zat in een eeuwig durende kleuterschoolreünie.

Inmiddels is het 2001 en hebben we alles gerecycled wat er maar te recyclen viel. Maar houvast hebben we nog niet gevonden.

Eén ding hebben we geleerd: imago is niet alles. Of, erger nog: imago is helemaal niets. Die gebakken lucht kan ons gestolen worden, we zijn toe aan 'the real thing'. Wij willen relaties met merken die ook een relatie met óns willen aangaan. Merken die méér doen dan doosjes over de toonbank schuiven. Wij willen merken die ergens voor stáán, merken waarop je kunt bouwen. Merken die vriend zijn, in voor- en tegenspoed. Wij willen merken met een identiteit.

http://www.marketingfacts.nl/berichten/engagement_wordt_nieuwe_marketing_maatstaf/

authenticiteit alleen is ook zeer eenzijdig. Het gaat om veel meer. Wat de meeste merken niet kunnen is zelf relativering. Merken als Coca Cola, KPN, of Opel hebben hier absoluut geen kaas van gegeten. De consument is slimmer en vind de Coca Cola achtige commercials vaak hoogst irritant omdat ze zichzelf zo op de borst slaan. Merken als Nike, Diesel, Adidas, Playstation hebben dit juist nooit gedaan. Zij hebben zichzelf gerelativeerd in de communicatie. Een ander merk wat dat nu erg goed gebruikt is dat Water From The Supermarket. De pay off luidt: Buy it and it's your's. Zeg gewoon tegen de consument dat je hem iets wil verkopen. Het watertje kom ik steeds meer tegen en schijnt zelfs al in meerdere landen te koop te zijn. Ze gebruiken alle zwakheden om hun kracht neer te zetten.