WEB rechten, licenties en meer BUMA ellende…

Voor het beloofde vervolg zie:
http://www.molblog.nl/reacties.php/6151

Het is een lastige kwestie, maar anders moet het zeker. Vorige week deed ik nog een stukje research voor een businessconcept dat o.a. achtergrondmuziek aan zou bieden voor restaurants.

Zoals verwacht, wat een drama. Van drie, 'verplichte', instanties kreeg ik op een aftandse worddocumentjes 'offertes' met vage, ononderbouwde bedragen. Nog niet te spreken van waar dat geld dan voor was, voor wie of waar het naartoe ging. Mij een raadsel, bedragen leken natte vingerwerk.

Hoe het wel moet? Erg lastig. Tijdens een bezoek in Taiwan heb ik me verbaasd over hoe men omgaat met rechten van Anime, de daar overbekende animatiefilms. Karakters die zijn ontwikkeld worden vrij gebruikt door iedereen die dit maar wil.
Ze verschijnen in andere anime series, worden voor merchandise gebruikt, etc. zonder dat hier een cent voor wordt betaald.

Op het internet zie ik een zelfde trend. Wanneer je kijkt naar de DJ cultuur, waar nummers zonder toestemming worden geremixed, in clubs gedraaid en als download worden aangeboden op blogs. Zelfs videoclips worden onderhanden genomen en opnieuw op Youtube gezet door 'onbekende' gebruikers.

Een instantie die het muziekgebruik registreert zal er wel moeten blijven. Maar ik verwacht wel dat de weg die creative commons inslaat een goede stap is. Meer verantwoordelijkheid bij de muzikant zelf. Nu de tarieven nog.

Michiel Postma, Anygood

@VP: Ik wil de hele zaak niet oprakelen binnen de context van deze blog, maar zoals ik al eerder op marketing facts schreef:"Formeel helemaal gelijk, echter er is wel m.i. een moreel verschil tussen mensen die prive over hun ziekte "posten", noem het maar een beetje hobby, of blogs die werkelijk vanuit een bedrijfs situatie worden neergezet. In het kader van corporate citizenship/ mvo of hoe je het ook noemen wilt, zou Cozzmoss (de "boze" instantie) veel beter een onderscheid kunnen maken, zoals ik hierboven beschrijf. Vervolgens zouden ze de hobby blogs gratis rss feeds moeten aanbieden over het thema van die blog en ze vrijwaren voor auteurs ellende. Vervolgens de 'zakelijke" blogs gewoon aanpakken. Dat is pas echt slim web2.0 ondernemerschap! Dan wordt het moreel motief gewoon een zakelijk motief en daar is niets tegen...dan krijg je alleen maar winnaars: Cozzmoss het respect van de markt, hobby blogs goede content, de journalisten een groter bereik, patienten een betere voorlichting en de zakelijke sites duidelijkheid.

Buma: als artiest heb je een keuze, als horeca ondernemer niet. Ik krijg jaarlijks een vage nota, die ik moet betalen! Niks keuze. Als lid van Koninklijk Horeca Nederland kreeg ik 40% korting (toe maar!) maar nu ff niet want de Buma en KHN hebben ruzie. Ik analyseer momenteel de jaarcijfers van de Buma en kom er zeker op terug.

Ook wat betreft de kleurtjes gaat het mij om het idee, dat een bedrijf nog steeds denkt dat je je merk moet/kunt beschermen en hier veel geld en tijd aan spendeert. Geen idee zeker wat de consument tegenwoordig beweegt en dat vind ik jammer...

Wel erg kort door de bocht, een paar aanvullingen:

1- Mevrouw Cinner had inbreuk gemaakt, omdat ze, zo te zien, niet alleen citeerde, wat onder omstandigheden mag, maar kennelijk het héle artikel had overgenomen. Dat dát niet mag mag inmiddels toch wel als bekend worden verondersteld. De sommatie lijkt misschien keihard, maar 1 keer de publiciteit halen levert als preventie meer op dan iedere vermeend naïeve weblogger een vriendelijk briefje sturen. Ook juristen gebruiken marketing. En ook freelancers hebben rechten.

De zin ?De betreffende auteurswet stamt namelijk uit 1912 en voldoet in deze tijd natuurlijk allang niet meer.? vergt ook enige nuance. De wet heet Auteurswet 1912, naar het geboortejaar van de wet, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat die wet daarna nooit meer is gewijzigd, integendeel. (Eén van de laatste voorstellen tot wijziging betreft trouwens het jaartal 1912, dat wil de wetgever er nu toch maar eens uit halen, om dit soort verwarring te voorkomen).

2- Het monopolie van de BUMA houdt waarschijnlijk niet lang meer stand. De druk uit Europa wordt te groot. Daarnaast is het helemaal niet verplicht om je als muzikant aan te sluiten bij de BUMA (Jaap Fischer (Joop Visser) weigert bijvoorbeeld zeer uitdrukkelijk om zich bij de BUMA aan te sluiten), alleen krijg je dan ook geen geld van de BUMA en wordt je muziek misschien minder gedraaid (te veel gedoe voor omroepen). Maar over de verdeling van gelden door organisaties als de BUMA is inderdaad een hoop te doen, de transparantie houdt inderdaad vaak niet echt over.

3- Kleurmerken. Ook dat ligt een stuk genuanceerder. Lees bijvoorbeeld deze reactie van de BNO op de site freemagenta.nl of (het laatste stuk van) het Libertel arrest van het Europese Hof van Justitie. Zo makkelijk is het echt niet om een kleur als merk beschermd te krijgen.

BNO:

http://www.bno.nl/ontwerpers/nieuws/2007/Free_Magenta

HVJ EG:

http://curia.europa.eu/jurisp/cgi-bin/gettext.pl?where=libertel&lang=nl&num=79969493C19010104&doc=T&ouvert=T&seance=ARRET

@Eric: helemaal eens waar het concurrent aanbieders betreft, maar dat was altijd al zo. Die KPN affaire is een mooi voorbeeld dat het gezonde verstand blijkbaar zegevierd.

KPN heeft "hun" kleur groen ook geclaimd in een rechtszaak en ze hebben het zelfs (vergeefs) laten inschrijven als merk: http://www.webwereld.nl/articles/44649/kpn-kan-niet-langer-kleur-groen-claimen.html

Ik denk dat T-Mobile wel degelijk kans maakt als een andere telecomaanbieder "hun" kleurencombinaties gaat gebruiken. Alleen wordt er dan wel naar meer gekeken dan alleen een kleur - en dat is een essentieel onderscheid. Dat neemt niet weg dat je met veel bombarie en brieven van advocaten veel bedrijven altijd nog zover kunt krijgen dat ze op een andere kleur overstappen.