Wat is gezond?

Mensen zijn inderdaad vergeten wat nu echt gezond is, ik zelf soms ook. Tegenwoordig loop ik door de supermarkt en pak de duurste producten waar 0% op staat, maakt niet uit 0% van wat. Al zou er 0% gezond op staan was het mij nog niet opgevallen. Ik vetrouw erop dat dure producten vaak gezonder zijn, wat natuurlijk complete onzin is. Gelukkig leer ik van mijn opa en oma nog om een lekkere prak te eten. Jammer dat zelfs groente tegenwoordig niet meer gezond is door alle gespoten producten. Niemand weet nog wat echt gezond is.

Het probleem ontstaat omdat 'gezond' als marketinginstrument wordt gebruikt. Daardoor ontstaat er automatisch twijfel onder de bevolking: in hoeverre is het écht gezond, en niet slechts een truc?

Inderdaad, wat je zelf bent zet je "altijd" af tegen wat anderen zijn, en van jou vinden. Wat dus gelijk de vraag oproept of er wel een wezenlijk "zelf" is, immers, verandert dat niet in een andere omgeving? (Ik denk: ja, maar daar mag je over discussiën. Dus ik denk ook dat een McDonalds etende aan obesitas lijdende vrouw best goed zichzelf kan zijn, even goed als een sla-etende afrikaan. Hoeft niet, natuurlijk, laten we wel zijn.)

Enne, je hebt gelijk hoor, ik ga maar weer even door met wat anders. ;)

Mag ik in dit verband wijzen op de werken van Weston A. Price die de wereld rond reisde om op zoek te gaan naar wat nu gezond voedsel is. http://www.westonaprice.org/

Ik hou zelf van een fact-based benadering, maar dan wel een die holistisch is (als in: het totaalplaatje in beeld krijgen/houden). Moderne voedingskunde is weliswaar evidence based, maar zeer gefragmenteerd. Hierdoor trekt men mijns inziens te snel conclusies, hetgeen Katan eigenlijk ook zegt begrijp ik. Even los van onzuivere (financiele) motieven die hedentendage het wetenschappelijke domein behoorlijk vervuilen.

@ED, ik weet misschien niet wie ik ben. Maar ik weet wel wie jij bent! Namelijk dat deel van mij, dat ik 'ED' noem...

Stel je zelf de vraag "wie ben ik". Ík weet het eerlijk gezegd niet, en nóg meer betwijfel ik of ik datgene waar ik dan misschien mee kom echt de kern is van wat ik ben. Wat is de kern van het wezen "Niels Willems"? En is dat dan jou "zelf"?

Of, Niels, misschien heb jij onvoldoende notie van wat "zelf" is. ;)
Een alledaagse observatie is geen definitie, en zoals ik al vaak terecht ben gewezen hier ook N=1.

Zoals ik zei: er is een waslijst aan literatuur over wat mensen als "zelf" ervaren, hoe ze daar uiting aan geven en vooral ook aan hoe de notie van dat er een zelf is die je "echt kunt zijn" en waar je zelfs naar op zoek kunt een veelal Westerse invalshoek is. Op zoek naar je zelf is eigenlijk zoals je zelf ook al aangeeft een beetje een luxe.

@ED, misschien ontgaat het je, omdat je onvoldoende notie hebt van wat zelf-zijn is.
Maar misschien herken je dit: als je heerlijk ontspannen en uitgerust bent, en eens even lekker nergens aan hoeft te denken: is het leven dan nog complex? En heb je dan nog aandrang op elk molblogje je plasje achter te laten? Neuh, dan vind je het allemaal wel best. Dat is wat ik ongeveer bedoel met 'bij jezelf zijn'.

"Dichter bij zichzelf en moeder natuur", dat laatste, misschien, hoewel daar ook discussie over mogelijk is. Maar dichter bij zichzelf?!

Daar is wel erg veel op af te dingen. Dat er iets is als een "zelf" is al min of meer een westerse notie, maar als we daar aan voorbij gaan is er ook nog de vraag wat dat is en (dus) wanneer je dat dan bent, of bijna bent. Dat mensen die 'buiten' de consumptiemaatschappij staan of 'buiten' een kapitalistische maatschappij dichter staan bij wat ze echt zijn is een beetje een romantische of marxistische gedachte, zoals ik volgens mij al eerder heb betoogd. Het bevreemdt mij dat ook marketeers (Die ik, naïef, toch een beetje als exponent van juist de consumptiemaatschappij zie.) blijkbaar ook de overtuiging hebben dat mensen 'daar' echt in contact staan met wie ze echt zijn. Dat wij niet meer zijn aangewezen op slechts basisbehoeften doet niets af aan onze zelfexpressie, is mijn overtuiging.

Lees "collapse" van Jared Diamond over de ondergang van oude beschavingen. (Die dus niet zo "dicht bij de natuur" stonden) Of neem voor de grap Marcuse (een Frankfurter, 'neo-marxist') over een vals bewustzijn in de consumptiemaatschappij. (Kun je lachen.) Maar lees ook de kritieken op die laatste uiitgangspunten eens van een waslijst aan auteurs die beschrijven hoe wij met consumptiegoederen juist uiting geven aan ons zelf.

Onze maatschappij heeft natuurlijk nadelen, en ze weten inderdaad zeker niet altijd wat goed voor ons is. Maar wat dat met een "zelf" of de gedachte dat anderen wel weten wat dat is te maken heeft ontgaat me echt.