Help!! Ik krijg een sollicitant

Is een CV niet wat ouderwets? Daar kun je niet op klikken. Bij ons presenteren steeds meer mensen (inclusief ik) zich via een blog. Maar misschien is dat meer iets voor de reclame wereld.

Wat een brief en een CV wel goed doen is inderdaad fungeren als eerste selectie criterium. Is het vlot geschreven? Zitten er geen spelfouten in? Ik vind dat wel goed. Ik zag pas nog een mail van een jongen uit Zweden die bij ons wilde komen als stagiair. Die schreef zoiets als: “He hallo daar allemaal. Ik vind dat jullie echt mooie dingen maken en het lijkt me leuk om eens met jullie te kletsen! O ja, hier is een filmpje met mn werk”. Ik vind dat dan weer net iets te amicaal en te ongeïnteresseerd. Of is dat dan weer ouderwets van mij?

beste Jeroen,
bedankt voor je leuke reactie.
Ik ben bang dat voor veel bedrijven het verwijzen naar een eigen blog nog een stap te ver is.
De reclame, marketing en communicatiewereld en ook de ICT wereld zal daarmee zeker wat verder in ontwikkeling zijn.
Veel (traditionele) bedrijfstakken zullen nog wel graag een CV willen ontvangen en gebruiken.
Maar ik ben het absoluut met je eens dat je je als kandidaat gaat onderscheiden als je een blog of zelfs eigen presentatiefilmpje toezend. Inderdaad dan ook met de bijpassende (niet te joviale) tekst.
groet,
Gerrit Jan

Neem het een schoolverlater eens kwalijk dat hij/zij nerveus is bij een sollicitatie. Na vier jaar klooien met 'vrije opdrachten' moet hij vaak met een halfbakken opleiding een plek zien te vinden bij het veeleisende bedrijfsleven. De intelligente scholier weet dat zijn opleiding tekort heeft geschoten en maakt zich terecht zorgen.

Opleidingen, cv's? In Nederland kijken we er niet meer naar. Overrated, kun je weinig mee. De eerste communicatie is belangrijk en daaruit blijkt al de kansloosheid van de huidige generatie MBO/HBO/WO schoolverlaters. Ze kunnen of willen niet lezen, want dat hebben ze in hun vrije opdrachten niet geleerd. Wij vragen een simpele e-mail, hooguit aangevuld met PDF of ODF bestand en stellen dat we hotmail niet serieus nemen. De rest doen we aan tafel. Wat krijgen we? Een sollicitatie vanaf een hotmailadres met bijlage in .doc. 70% van de sollicitanten valt hierop af, de rest wordt uitgenodigd, hoe matig de e-mail vaak ook is.

Eenmaal in gesprek gaat het om een term die ik in deze blog mis: jezelf zijn. Ik wil geen acteurs. Ook niet in de sales. Ik wil authenticiteit. Onze sollicitatiegesprekken gaan initieel over van alles behalve de functie. Alles ter bepaling van de houtsoort.

Als de ziel voor elkaar is, dan gaan we kijken naar kennis en ervaring. Niet op basis van de CV, maar gewoon op basis van de praktijk. Van de hak op de tak dus, want dat is de praktijk. We schetsen vage problemen en horen graag een oplossing. Het gaat niet om de oplossing, maar de aanvliegroute: wat gaat de sollicitant doen.

Binnen twee uur weten we of de kandidaat bij ons gelukkig kan worden en of wij gelukkig met hem/haar worden. Die wederkerigheid is de essentie. Niets anders.

En W&S bureaus? Nee, daar ben ik klaar mee. Door de jaren heen heb ik met talloze van die clubs samengewerkt (grote namen, startups, etc) en ik ben er niet één tegengekomen die de essentie van zijn eigen vak serieus neem: de mens. Ik heb talloze gesprekken gevoerd met kandidaten die al 4-5 keer bij het bureau aan tafel hadden gezeten, tests doorlopen hadden en die volgens hen 'geknipt' waren voor een functie bij ons. In 9 van de 10 gevallen vielen die kandidaten bij de eerste vraag al door de mand: "Kun je koffie zetten?". De rest was bij vraag twee exit: "Kun je me uitleggen hoe je dat doet?"

Kunt u koffie zetten?

Beste Roy,
Dank voor je vlot geschreven en humorvolle reactie. Ik hoop ook dat het je oplucht. Al dat gedoe ook met die CV's en zo. Ik zag op je weblog ook hele leuke laarzen waarmee je ging solliciteren op een vacature als accountant. Een echte aanrader. Doe de koffie maar zwart met suiker.
Hartelijke groet,
Gerrit Jan

Je maakt twee punten, waarvoor dank.

1. Die laarzen. Daarmee sla je de spijker op de kop. Briljant. Dank daarvoor. Met die laarzen en de blouse en lang haar ging ik inderdaad eind jaren '80 via een headhunter tegen mijn zin op bezoek bij een top 4 accountant. Op basis van mijn brief, cijferlijst en gesprek werd ik aangenomen, maar een succes werd het niet. Mijn persoonlijke overtuiging botste met alle uitgangspunten van die organisatie.

Goeie sollicitatie: ja.
Goed gesprek: ja.
Goeie uitgangspunten (van headhunter): nee.
Verspilde tijd voor de klanten van de headhunter (accountant en Roy): ja.

Klanten tevreden: nee.

Exact mijn punt. Dank.

2. Koffie met suiker?
De vraag was: kunt u koffie maken?
Nee dus. [X] Ongeschikt.

Waarom zijn hotmailadressen niet 'serieus' te nemen. Behalve als er natuurlijk 'typgeit12@hotmail.com' wordt gebruikt?

Mijn organisaties zijn ICT georiënteerd, innovatief en veelal bezig met (de bescherming van) privacy, veilig betaalverkeer en anti-spam gerelateerde zaken. Hotmail heeft op al die vlakken geen goede naam en dus kwalificeren we Hotmail als 'niet serieus'.

Beste Gerrit Jan,

Wat goed om dit artikel te lezen!
Je slaat de spijker op zijn kop. Momenteel ben ik bezig met een pilot bij een VMBO school waarin ik 3e en 4e klassen een Workshop Persoonlijk Presenteren alias 'De ultieme start van een loopbaan', geef.

In mijn werk kwam (en kom) ik bij veel verschillende werkgevers die allen na een sollicitatiegesprek een zelfde reactie hebben: 'Leren ze nou niet op school wat de do's & dont's zijn tijdens een sollicitatiegesprek?' of 'Begrijpt Keesje nou niet dat dergelijk gedrag en houding niet gewenst is bij ons?'

Hoe komt het toch dat starters-sollicitanten en nieuwe (jonge!) medewerkers niet begrijpen hoe het werkt bij een bedrijf? Waarom begrepen jij en ik dat wel toen we aan de vooravond van onze carrière stonden?
Wat mij betreft kon ik mij gelukkig prijzen dat ik ouders had, die er bovenop zaten. 'Nee, zo ga je niet solliciteren!' of 'Heb je je goed voorbereid op het gesprek?' en dergelijke voor ons zo 'normale' vragen.

Wat we ons moeten realiseren is dat een achterban niet voor iedereen beschikbaar is en twee dat het voor een leraar best lastig is (iemand die dus nooit van school is afgekomen!) zich te verplaatsen in hetgeen speelt op een werkvloer.

Als ik daar nou mijn rol in kan nemen om de jongeren op weg te helpen? Hen vanuit het bedrijfsleven te vertellen (story telling) dat small things, big impact hebben en dat je je moment moet nemen om je van je beste kant te laten zien, als die zich aandient... dan nemen we ook als werkgevers eens onze verantwoordelijkheid! Eigenlijk hetzelfde als stemmen: als je niet stemt, moet je ook niet zeuren!
Daarnaast kunnen we deze jongeren meer bewust laten worden van het feit dat ook zij zelf verantwoordelijk zijn voor het wel of niet groeien van de jeugdwerkloosheid.

Werkgevers denken soms best nog wel eens te veel in problemen (wat zij nou juist niet van hun werknemers verwachten) en hoop dat ze met deze kennis meer in oplossingen gaan denken en er ook pro-actief verantwoordelijkheid in nemen.

http://www.vdepersoneelsadvies.nl/blog/?cat=18

Succes,
Brigitte

Deze werkgever is twee weken geleden nog op een middelbare school, in gezelschap van ons hoofd P&O en een stagebegeleider, met directie en schoolbegeleiding wezen praten over hun gedrag mbt. een stagiair bij één van mijn organisaties. Prima (verlegen) knul die in fraaie foutloze volzinnen heeft beschreven wat hij op school ervaart en wat hij van de lesmethode vindt. De scholier is niet te spreken over begeleiding en lesmateriaal. De school stuurt hem er als reactie af.

Reactie van de begeleider: "Ik ben de beste begeleider op school, dus ik begrijp er niets van."

Reactie van de directeur: "We leveren de beste scholieren af dus als deze ontevreden is, dan kan hij beter vertrekken."

Reactie van de opleidingsadviseur: "Tja, toen hij zich aanmeldde bij ons, had ik zo al mijn twijfels."

Ik heb mijn best gedaan om deze mensen uit te leggen dat het voor een verlegen (!) scholier een enorme stap is om op eigen houtje een brief te schrijven naar een directie en dat de actie alleen al enige respect, maar zeker aandacht verdient. Nou, dat was de school niet met me eens, want "werkgevers denken dat de wereld om hen draait." Daarmee vat ik een betoog van ca. 10 minuten samen, waarin de leerling (waar het om gaat) geen plek had. Schandalig. Scholen moeten realiseren dat een scholier een mens is, geen nummer.

Beste Brigitte,
Dank voor je plezierige reactie en verhaal met praktische ervaringen. Min of meer bij toeval werd ik door een vmbo school gevraagd een pilot te begeleiden voor ca. 60 leerlingen om een sollicitatietraining te verzorgen. Ouders stonden er heel positief tegenover, leerkrachten waren enthousiast en leerlingen gespannen en nerveus. Ik ben het onmiddellijk met je eens dat deze school een positieve uitzondering vormt in het onderwijsveld om hun leerlingen klaar te stomen voor de harde zakelijke wereld van werving en selectie. Met de ervaringen die ik nu heb opgedaan (en jij dus kennelijk ook) zouden meer scholen een dergelijke pilot/workshop moeten opzetten. Wij zouden dan onze praktijkervaringen kunnen delen met elkaar en met deze scholen. Een heel goed idee, lijkt me. groet, Gerrit Jan