Mona is 40 jaar en versiert standbeelden

Dit voorjaar werden de Amsterdamse beelden ook al verrast en versierd in een nachtelijke guerrilla-actie van de StadsSpelen Amsterdam: http://www.youtube.com/watch?v=ufPwjEK_ahk. Een nieuwe trend?

Wat een waanzinnige onzin actie, en wat een armoede. Wie kan mij de relevantie uitleggen tussen standbeelden en Mona-toetjes? Doen die je in beelden veranderen of minimaal verstenen zodra je ervan een hapje hebt genomen. Of staan die zelf stijf van de cement en andere enge smaaktoevoegsels. Staan er beeltenissen van stadsbeelden op de nieuwe verpakking? 'Bewegingsloos naar al lekkere toetjes moeten kijken.... pffff. Volgens mij hebben die beelden wel andere beelden gezien. Ik heb in ieder geval nog nooit iemand ook een Mona-toetje zien eten op straat...

Kijk de standbeelden nu blij en vrolijk kijken! Slingertje om, ballonnetje er aan en een lege Mona-pudding-beker op je kop. Ja, daar wordt je als standbeeld wel heel erg optimaal (guerrilla) gelukkig van.

Of juist niet? Zelf denk ik namelijk van niet en ook "het publiek" wordt niet vrolijker van deze actie als de slingers verregenen, de lege ballonnen in de bomen hangen en de Mona-pudding-beker tussen de bosjes liggen te verkleuren, wachtend op de plantsoendienst.

Wel erg sneu voor de "speciaal ingehuurde medewerkers" die al de moeite hebben gedaan voor deze totaal ongeïnspireerde wannabee-guerrilla actie.

Gelukkig zijn ze "speciaal" ingehuurd. Het zou immers een domper zijn geweest als zij "per ongeluk" zouden zijn ingehuurd om bronzen beelden "die jarenlang bewegingsloos naar al die lekkere toetjes" zouden hebben gekeken, een lege Mona-pudding-beker op hun kop te zetten.

Liep vanmorgen toevallig langs een Mona-standbeeld en hoorde heel zachtjes:
"Yo yo top, een beker op mijn kop. Mona is het toetje voor ons, kan 't niet proeven want ik ben van brons"...

Guerilla marketing is bedoeld als koude acquisitie: aankomen, knallen en wegwezen. De toeschouwer van de scène moet overdonderd zijn en een positieve associatie met het product of het merk krijgen. Die associatie krijgen ze als de actie in kwestie aansluit op een begerenswaardige lifestyle ('dat wil ik ook!') en de pay-off voldoende sterk is om te blijven hangen.

De actie van Mona heeft meer iets weg van een mak kinderfeestje, waarbij de lollige dikkerd van het geheel de toetjesemmer uit de prullenbak heeft gevist en die uit kinderlijke ongehoorzaamheid op de kop van zo'n beeld heeft gezet. De toeschouwer is niet overdonderd - hij loopt er langs, denkt er het zijne van en zal in het uiterste geval een beetje glimlachen. Mona profileert zich als een merk 'waar je gelukkig van wordt', een thuisgevoel, een het-kan-zo-erg-niet-zijn-want-er-is-altijd-wel-een-pudding-die-het-leed-verzacht. Als je die lifestyle goed wilt profileren, en je publiek die associatie wilt laten maken, dan is de beeldenactie flauw en onhandig. Bijkomende makke is dat hij ook nog eens van originaliteit gespeend is. Deel voortaan maar gewoon puddinkies uit in bejaardenhuizen, of laat mensen dingen bouwen van de lege verpakking. Dat is misschien ook niet reuze origineel, maar zorgt in ieder geval voor merkbeleving. Tenzij ze volgende week met Rembrandt-vla komen, dan heb ik niets gezegd... ;-)

@Look. Jij hebt verstand van guerrillamarketing, daar moet je eens wat mee doen. Een boek schrijven misschien ;-)

@Look:
Ja, de nieuwe Rembrandt vla lijkt me echt een klapper:
- Nu met 40 originele E-nummers in de verpakking. Spaar ze allemaal!

;-)

Dit laat maar weer eens zien dat guerilla marketing best wel moeilijk is...
Het had misschien nog een beetje kunnen werken als er een sticker van een websiteadres bij was geplakt en daar een mooie kortingsbon op stond of zoiets.

Met de brief van "Het Bronzen Broederschap" is het kleine beetje potentieel er echt helemaal uit gegaan.

Ik durf het bijna niet te zeggen. http://www.managementboek.nl/boek/9789077881378/guerrillamarketing_cor_hospes. Zo moeilijk is guerrilamarketing helemaal niet. Zes simpele regels zijn genoeg.