Education Permanente noemen de Fransen het. Een leven lang leren. Zo zou je ook kunnen kijken naar het thema van het Issue Congres 2012, dat vandaag plaatsvond in Amstelveen. Deze derde editie stond namelijk in het teken van "Leren van een crisis". En als er iets is dat deze middag duidelijk wordt, is dat we van elke crisis weliswaar leren - althans de direct betrokkenen - maar dat we ons grosso modo door elke nieuwe crisis weer net zo hard laten verrassen. Elke week weer, als het moet. Het aantal voorbeelden is legio. Van Johan Cruyff tot en met de ongoing story van de Costa Concordia (elke dag een nieuwe detail). Bijzonder hoogleraar crisisbeheersing Ira Helsoot (van het Radboud, 'home' van de Roos Vonk-crisis) trapte af en wees op het basisprincipe van crisiscommunicatie. "Je MOET onzekerheid communiceren. Je mag onzeker zijn over de feiten, NIET over het feit dat er een reactie komt." Te vaak willen betrokkenen wachten met de eerste reacties tot er een helder beeld is. Alleen is het zo dat niemand daar meer op wacht. De buitenwereld heeft met behulp van mobieltjes en social media al heel snel een beeld. En dat eerste beeld, als dat te lang onweersproken is, beklijft, en kan dan nog maar heel lastig veranderd worden.

Veel frustraties tussen collega's en tussen bedrijven en klanten zou weggenomen kunnen worden als mensen zorgen voor duidelijke, tijdige communicatie. Waarom gebeurt dat zo weinig? En wat zouden we moeten doen om te zorgen dat het geaccepteerd wordt om pro-actief te communiceren over dingen die fout (dreigen) te gaan?

Blue Monday, de meest depressieve dag van het jaar, is eigenlijk pas volgende week, namelijk op de eerste maandag ná de eerste 3 volle weken van januari.

Opnieuw gedonder in het Ajax-kamp. Een akkefietje tussen de commissarissen van de voetbalclub. "Natuurlijk maken we ons zorgen over wat we zien gebeuren, maar het gaat ons erom dat het sponsorcontract wordt nageleefd". Die reactie van de hoofdsponsor van Ajax intrigeerde mij. Wat is er gebeurd met 'Eerlijk over later'?

"Datingsite Paiq koppelt wekelijks voor Lux twee singles. Deze week Hennie en Ronald." Het NRC plaatst elke zaterdag in zijn bijlage Lux het verslag van een blind date. Tot stand gebracht door datingsite Paiq. Op zich een leuk onderwerp, met een paar quotes van beide partijen vooraf en na afloop. Soort product placement, eigenlijk. Goeie PR zou het kunnen zijn, of liever gezegd goeie marketing. Maar is het wel zo goed voor Paiq?
Ik moet zeggen dat als je de rubriek wat vaker hebt gelezen hij zichzelf wel heel erg begint te herhalen. Belangrijkste overeenkomst tussen de dates: Paiq blijkt niet of nauwelijks zinvol te kunnen koppelen. Vrijwel alle dates blijken op niets uit te draaien. Op welke criteria Paiq de daters aan elkaar koppelt blijft ook volstrekt onduidelijk, en soms is er zelfs uit de quotes vooraf al van een afstand te zien dat het niets gaat worden.
Maar Paiq koppelt desondanks. Geen goede reclame, zou ik zo denken. Temeer omdat ze op de eigen site zeggen 'slim te matchen': "Hiermee stelt Paiq je voor aan singles die écht bij je passen." NOT!

Ben &Jerry’s betuigt zijn steun aan de demonstranten op Wall Street, met een opmerkelijke advertentie in de Amerikaanse media. Wat betekent dit voor moederbedrijf Unilever?

Groot nieuws: Lacoste wil dat de politie Breivik verbiedt om hun kleding te dragen. Breivik spoort voor geen meter, maar de marketing- en PR mensen van Lacoste mogen na deze actie ook in een dwangbuis worden afgevoerd. Liefst eentje met een krokodil erop geborduurd.

Het zingt al geruime tijd rond. De dood van de advertentiewaarde in relatie tot PR-prestaties. Ik heb zelden zo uitgekeken naar een uitnodiging voor een begrafenis. De advertentiewaarde dood verklaren is makkelijk. Een alternatief verzinnen is wat minder eenvoudig. Katie Paine , de Social Media Queen of Measurement introduceerde eerder al de term Kick Butt Index. Het internationale AMEC heeft de schouders onder een alternatief gezet. Wat mij betreft een zeer zinnige aanzet tot een omslag in het meten van PR-inspanningen.

In het mei-nummer van het vakblad voor communicatieprofessionals staat een opmerkelijk verslag van het ‘I Am Accountable, Practice Meets Science ’ congres van Wageningen Universiteit en Logeion (dé beroepsvereniging voor communicatie) dat op 21 april plaatsvond. Het is, denk ik, geen toeval dat de titel van het congres in het Engels was gesteld. Klinkt belangwekkend, maar houdt het onderwerp aangenaam vaag, zodat je er alle kanten mee op kunt. En dat is precies wat er gebeurde. Paul Schnabel, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, legde als buitenstaander meteen de vinger op de zere plek: ‘Wat een rare uitdrukking, accountability. Daar kunt u mij op afrekenen… bedoelen jullie dat? Het suggereert resultaatgarantie, terwijl je in jullie vak meestal niet meer kunt bieden dan een inspanningsverplichting.”

Afgelopen week is al veel en verontwaardigd geschreven over de PR-acties van Burson-Marsteller (BM) om in opdracht van Facebook een aantal initiatieven van Google in een kritisch daglicht te stellen. De verontwaardiging betrof vooral het feit dat hierbij de opdrachtgever geheim moest blijven en het het onderwerp (privacy en de omgang met persoonlijke gegevens op social netwerken) geheel 'neutraal' zou worden gepresenteerd. Het hele plan viel in duigen toen een blogger wat begon te prikken en de mailwisseling tussen BM en hemzelf openbaar maakte. Daarna moest BM met de billen bloot en blunderde nog even prettig verder. Eerst door het afgeven van een bloedeloze publieke reactie, en daarna doodgemoedereerd de discussie op de eigen Facebook-pagina te censureren. Een van de grootste doodzondes als het gaat om geloofwaardig communiceren met je doelgroepen/lezers. Als je een discussie start, kun je niet alles wat je onwelgevallig uitkomt zomaar weghalen.