Eerder schreef ik naar aanleiding van eigen onderzoek over goede doelen en de online aanwezigheid. Wat mij destijds opviel was de gebrekkige aandacht voor de community van de organisatie. Er werd voornamelijk vanuit de organisatie zelf gedacht. Hierbij vergat men te denken aan intrinsieke motivatie als grote invloed op de betrokkenheid. Daar komt verandering in.

Onlangs sprak ik een marketeer actief in de branche van goede doelen. Opmerkelijk was dat hij vroeg of het echt noodzakelijk zou zijn om continu te monitoren wat er over de verschillende organisaties wordt gezegd. Wordt er iets over ons geschreven dan?

Als oud-werknemer ben ik natuurlijk bevooroordeeld, maar ik ben zeer enthousiast over de net gelanceerde Goed Goud-campagne van Solidaridad. En niet alleen omdat dit een belangrijke stap is om de vele sociale en milieu-gerelateerde problemen in de internationale mijnbouw aan te pakken. Maar ook omdat Solidaridad hiermee een belangrijk communicatie-dilemma adresseert.

De watersnoodramp in Pakistan lijkt een nieuwe periode te hebben ingeluid in de communicatie van goede doelen. Harder dan ooit luidden de Samenwerkende Hulporganisaties de noodklok over de moeite die ze hebben mensen te overtuigen dat het geld goed terecht komt. Dat heeft natuurlijk te maken met de discutabele reputatie van Pakistan waar het gaat om corruptie en de aanpak van terrorisme. Maar er is meer aan de hand. In 2009 haalden goede doelen voor het eerst minder geld op dan de jaren ervoor. Daarnaast zijn de discussies rond de besteding van dat geld de laatste jaren niet van de lucht. Met als laatste voorbeeld de kwestie hoeveel topmensen van goede doelen eigenlijk mogen verdienen…

SOS Kinderdorpen heeft een bijzonder nieuwe tijdsconcept gelanceerd: SOSR. Een online platform waar gebruikers worden uitgenodigd om gunsten aan te bieden en te kopen voor het vaste bedrag van € 5,-. SOSR is bedacht om een jongere doelgroep te bereiken en te betrekken bij de internationale kinderhulporganisatie. Dat komt wel goed, denk ik.