Zoals beloofd in mijn vorige blog 'Socrates en het vermogen te verwonderen' volgt hierbij een blog over het terugvinden van dat vermogen om te verwonderen. Want we kunnen het allemaal. We zijn wellicht de 'techniek' even vergeten. Om maar direct met de deur in huis te vallen: verwondering is NIET hetzelfde als verbazing. Alhoewel de woordenboeken dat wel vinden, is er wel degelijk een (significant!) verschil. Het grote verschil tussen verwondering en verbazing zit ‘m in de plek waar de ‘activiteit’ optreedt: verbazing vindt plaats in je hoofd, verwondering in je hart.

Bij het opruimen van mijn werkkamer kwam ik afgelopen week de filosofische best-seller 'De wereld van Sofie' tegen. Ik kan me het lezen van dit boek nog goed herinneren. Wat een feest! Ik ging er bijna filosofie door studeren. Ook voor ‘de harde werkelijkheid’ van organisaties, biedt dit boek interessante eye-openers. De mooiste van allemaal vind ik de kracht van verwondering.

Geconfronteerd met een bedrijf met MVO-projecten waar ik mogelijk een bijdrage aan zou mogen leveren, vroeg ik me af: hoe ‘echt’ is hun wil om duurzaam te zijn? Die vraag kon ik met ratio niet juist beantwoorden. Steeds vaker komen er in deze rap veranderende wereld kwestie aan de oppervlakte die niet of onvoldoende met verstand zijn op te lossen. Gelukkig is ratio niet de enige vorm van weten die we hebben. Het wordt tijd dat we de andere vormen van weten actief gaan inzetten.

Wat hebben we toch met het woord 'businessspiritualiteit'? Of beter gezegd: wat hebben we er eigenlijk tegen? Velen moeten er niets van hebben. Ik gebruik het woord veel, noem het zelfs een van mijn interesses of kerngebieden. En ik zie het steeds weer gebeuren: een kleine huivering, een stap achteruit, vertwijfeling in de ogen. Nee, van businessspiritualiteit moeten we niets hebben. Doe ons maar het veel stoerdere 'dromen, denken, durven, doen'. Dat is tenminste concreet. Daar zit actie in. Dat is wars van het zweverige. Toch?

De 'nieuwe wereld' en 'het nieuwe werken' bevat diverse elementen die haaks staan op onze manier van werken nu, zoals kortetermijndenken versus langetermijndenken. Maar waarom zouden tegenstellingen elkaar uitsluiten? Is het niet veel interessanter/uitdagender/mooier/zinvoller om tegenstellingen te verenigen? Om een eenheid te vinden in uitersten? Hoe zou dat eruit zien bij zoiets precairs als de bonuscultuur?