De glamour van borstkanker

Hmm. Natuurlijk een dilemma met toepassingen waar je twijfels bij mag hebben. Maar overall, het onderwerp populair houden en zo research genererern, en het onderwerp 'bespreekbaar'houden staan daar als streven natuurlijk boven. Ik heb zelf in directe omgeving te maken met enkele vrouwen die een vorm van borstkanker hebben. Ik kan constateren dat zij niet gelukkig zijn met borstkanker, maar dat neemt niet weg dat ze waardering hebben voor Pink Ribbon en veel andere activiteiten. Nu nog bewezen zien dat de bedrijven erachter ook doelmatig iets hebben bereikt?

Het lijken de WK/EK inhakers wel. Komt op mij over als goede sier maken met een ernstige ziekte.

In dit verband is de reactie van Bep Weerts op een eerste stukje op mijn blog over de Pink Ribbon-reclame wellicht relevant. ''Ik erger me al een paar jaar rot aan de manier waarop het Pink Ribbon magazine uitgegeven wordt: mooie meiden, mooie borsten.
Het wordt eens tijd om de werkelijkheid te tonen. Meiden met één borst , meiden zonder borsten, meiden met reconstructies, meiden met mislukte reconstructies. Het “echte “verhaal achter borstkanker, en niet de glamourverhalen waarin het gezien wordt als een griepje.
De verhalen dat je genezen verklaard zou zijn. Hoezo genezen, als er al een boel meiden van mijn forum zijn overleden aan uitzaaiingen, jaren later…
Ik zou willen dat deze verhalen eens naar voren komen..
liefs Bep , BK patiënte en beheerder van een warm forum over leven met borstkanker.'' (http://www.overlevenmetborstkanker.nl)

In augustus ging M dood. Mensen waar ik veel van houd stonden huilend naast de kist met daarin haar schamele resten. Schamel, want M was opgevreten door kanker. In 5 jaar tijd van een stralende vrouw veranderd in een wrak. De beste borstkankerprof van dat beroemde ziekenhuis in Amsterdam had nog aan haar gesleuteld. Vond haar wel een interessante casus zo met die agressieve variant. Totdat de experimentele medicijnen niet aansloegen. En de prof doorging naar een volgend proefkonijn. M doorliep het proces dat we allemaal wel van dichtbij hebben meegemaakt. De pruik, de aftakeling, de nog-maar-40 kilo, het hospice, het afscheid.

Ja, want aan borstkanker gaan mensen dood. Je zou het bijna vergeten in deze vrolijke Pink Ribbon maand. We vieren het feest van de borstkanker. Met sexy roze BH’s van Marlies Dekkers. En hippe borstkankerlaarsjes van Manfield, met zo’n schattig roze strikje eraan. Dat roze strikje dat politici op TV dragen als ze met een bezorgd gezicht komen praten over het nieuwe kabinet.

Borstkanker is een glamour-hebbedingetje geworden. Met stoere vrouwen die de trend zetten met hun korte kekke kapsels. Nog even en meisjes van 18 zetten borstkanker op hun verlanglijstje. Net zo gaaf als anorexia.

De jongens en meisjes van Pink Ribbon verdienen een diepe buiging. Want ze hebben vakwerk geleverd. Pink Ribbon als een hip, aantrekkelijk merk neergezet. Maar ze zijn een beetje doorgeschoten. Het gaat namelijk niet om dat roze strikje. Maar om een dodelijke ziekte. Mag kanker weer gewoon een klote ziekte worden, in plaats van een marketingfeestje?

Hulde voor Kari-Anne. Inderdaad de marketing is weer compleet op hol geslagen. Het wordt hoog tijd dat marketeers eens gaan inzien dat het meeliften op ernstige zaken, niets meer is dan goede sier proberen te maken met slechts één doel: meer verkopen in plaats van echt aandacht te vragen voor borstkanker.

Zo gaat het tegenwoordig met alles. Allerlei activiteiiten worden omgezet in een verkoopcircus. Vaderdag, moederdag, wereldarmoededag, kerst, sinterklaas, borstkanker, klimaat, bedreigde diersoorten, overstromingen, natuurrampen, wereldvoedseldag, enz, enz, enz.

Onder het nieuwe mooot Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen wordt elk stukje ellende aangegrepen om goed te doen voor bedrijf, merk of product. Even het imago oppoetsen. Deze maand met een pink kleurtje, volgende maand weer een groene saus erover en in december is rood de favoriete kleur.

Marketing moet terug naar de basis. De sterke punten van een product in beeld brengen in plaats van de ellende gebruiken om een zwak product of merk toch weer heel even mooi in beeld te brengen. Nee, wat mij betreft minder mooi en een ongewenste ontwikkeling in het mooie marketingvak.

Zou wel leuk zijn als Molblog, Marketing Online en nog wat branchegenoten daar eens een gezamenlijk onderzoek naar zouden doen onder marketeers en onder consumenten.

Ja, ik vind het ook belachelijk. Miljoenen binnen halen voor onderzoek om borstkanker beter te bestrijden. Hoe durven ze, die marketeers.

Ik vind het eerder belachelijk dat die miljoenen er niet gewoon zíjn.
Geen weldenkend mens zou er volgens mij problemen mee hebben als er belastinggeld aan al het noodzakelijke (en mogelijke) onderzoek naar deze en andere ziektes besteed zou worden. Gewoon onderzoek, geen goedkoop feel-good-for-the-masses-gedoe waarop andere belangen kunnen meeliften.
Doe dan maar een overheidscampagne achteraf, als er eenmaal echt successen geboekt zijn.

Deze uitwassen hebben niet zo veel met marketing te maken. Met een beetje meer gevoel voor de regelen van de kunst was dit nooit zo ontspoord.
Pink Ribbon is zo'n succes omdat het voorziet in een behoefte. Geen marketingmacht ter wereld krijgt een vergelijkbare beweging met blauwe lintjes op gang voor prostaatkanker - om over andere vormen van kanker maar te zwijgen. Het werkt gewoon stukken beter dan het oorspronkelijke concept van de borstkankerbewustwordingsmaand en dat kun je de stichting moeilijk kwalijk nemen.
Als er nog geen Pink Ribbon zou zijn, dan zou het nu in het huidige mediakrachtenveld worden uitgevonden. Een spotje voor de borstkankerbewustwordingsmaand wordt geen hit op Youtube. Maar goed, als ze dat bij de stichting zelf zouden begrijpen, zou het merk nu niet zo eroderen door overexposure en hilarische brand utilities. Zo kan het gebeuren dat een voorlichtingvehikel de AVRO verliest, de Volkskrant tegenover zich vindt en een mikpunt van hoon wordt op sociale netwerken. Het is communicatief dynamiet in handen van amateurs. Da's niet alleen klote voor de fundraising, maar vooral kut voor de patiënten en nabestaanden die nog wél een warm gevoel bij het merk hebben.

Terecht stuk. Net als tijdens het WK is ambush marketing hier een relevante term. En waar dit met voetbal nog heel onschuldig is, is het hier ambush marketing in de meest kwalijke vorm van het woord.
Want dat is het, als je meelift op iets terwijl je er zelf níets aan bijdraagt. Een Babyliss Pink Ribbon stijltang!? De marketeer die dat bedacht heeft, moet zich doodschamen, ontslag nemen en vrijwilligerswerk gaan doen. Liefst bij Pink Ribbon.
Maar: mijn conclusie is dat iedereen die iets bijdraagt aan de goede zaak (of dat nou 10% van de bootie- of bioscoopkaartjes-omzet is, of die iets betekenen voor onderzoek of voor de patiënten zelf), van mij mag blijven. Want wat je ook kan zeggen over alle acties, voor awareness zorgt het wel. De consument maakt vervolgens zelf wel uit of de boodschap van een merk integer vindt of niet. Met zo'n precair en gevoelig onderwerp worden de niet-oprechte marketingacties vanzelf afgestraft.

@Arjan
Als dit niet zoveel met marketing te maken heeft, is de vraag: waar heeft het dan wel mee te maken?

"Mag kanker weer gewoon een klote ziekte worden, in plaats van een marketingfeestje?"

Hmmm, dacht dat borstkanker nog steeds een klote ziekte was, en dat het een marketingfeestje voor de bestrijding ervan was. My bad.

@erik Ik bedoel, met wat meer gevoel voor marketing waren die idiote brand extensions er niet geweest. Toch?

@Arjan

Zo bezien, mee eens. Dit zijn inderdaad ongewenste uitwassen en voor wie het ooit van dichtbij heeft meegemaakt: borstkanker is echt vreselijk. Overigens wordt vaak gedacht dat het een ziekte is die alleen bij vrouwen voorkomt. Dat is niet juist: steeds vaker komt borstkanker bij mannen voor.

Zo het dan ook geen klote ziekte willen noemen, maar gewoon borstkanker. http://bit.ly/avltLx

Beweeg! Geef borstkanker minder kans! http://bit.ly/cTiI1k

EN het ergste is nog wel dat glamourfeestjes zoals in de Westerkerk financieel niets opleveren. BN-ers eten er volgens mij gratis aar op de avond doneren homaar!! Echt een hele slechte zaak!

@medicalfacts: De glamourbenadering zorgt er wel voor dat er tonnen overblijven, dus onder de streep deugt de aanpak - financieel althans . Het probleem is dat de organisatie een volgevreten indruk maakt ("Ook in 2009 wil Stichting Pink Ribbon er alles aan doen...." http://bit.ly/bb2Rat ) en de balans tussen de brand exposure - vooral die met oldskool prullaria - en de voorlichting zoek is. (Daar komt bij dat er al ongeveer twee keer meer geld naar borstkanker gaat dan naar prostaatkanker - Amerikaanse cijfers). Het doel dat de middelen heiligde, is te veel uit beeld geraakt. Dat mag een marketingorganisatie niet zo ver laten komen.
Ik zeg: Pink Ribbon zou zelf eens een zelfonderzoekje moeten doen. Maar goed, met de uitgever van de glossy als marcomexpert in de raad van toezicht...

Pink Ribbon heeft borstkanker op ‘de agenda’ weten te zetten. Niet alleen bij hun doelgroep, maar ook bij de media. Borstkanker is een hot en sexy item geworden. Het brengt geld in het laatje van Pink Ribbon, KWF kankerbestrijding en de Borstkankervereniging Nederland. Een goede zaak!
Een neveneffect daarvan is dat borstkanker de afgelopen jaren is geworden tot een onderwerp waar iedereen, al of niet deskundig, meent iets over te mogen roepen. Borstkanker is een zelfstandig ‘handelsmerk’ geworden. Tijdens de oktobermaand door de media t.b.v. de kijkcijfers van stal gehaald, door de commercie ter vergroting van hun omzet en door sommige BN’ers ter meerdere eer en glorie van hun eigen imago en bekendheid.
Oktober vorig jaar werd mijn boek 'Mamma, waar is dat borsje nou?' gepubliceerd. De media ( o.a. Spits, AD, Radio 1) hebben daar veel aandacht aan besteed. Niet alleen vanwege de inhoud van het boek, maar vooral vanwege mijn openlijk geuite aversie tegen de glitter en glamour van de BK-maand. Dát was interessant! Een ex-patiënt die uithaalt naar Sylvie van der Vaart, het belachelijk vindt dat er een borstkankermáánd is en Pink Ribbon verwijt dat er niets deugd van het door hun geschetste glimmer en glamour beeld van borstkanker.
De wijze waarop de media en de commercie met borstkanker aan de haal gaan kan niet alleen Pink Ribbon aangerekend worden. De media zijn nu eenmaal geïnteresseerd in uitersten. Niet in de realiteit, want die verkoopt niet. Extreme ellende en prachtige glitter en glamour resulteren in hoge kijkcijfers, een doorsnee verhaal niet. En daar zijn we zelf mede debet aan.
Maar, daarom is het niet minder vervelend dat je, wanneer je zelf de klos bent (geweest), de glitter en glamour van de borstkankermaand toch met andere ogen bekijkt dan dat je daarvoor deed. Goedbedoelde opmerkingen over ‘positief zijn’ en ‘vechten’ kunnen dan ineens kwetsend zijn. Diepe decolletés en strapless jurken wrijven je met je neus op je eigen beschadigde voorgevel. En voor het geval je dat nog niet wist: tijdens de borstkankermaand hoor en lees je dat je bent aangetast in je ‘vrouw zijn’.
Voor veel (ex)-borstkankerpatiënten en hun omgeving is de borstkankermaand een maand te lang. Maar dat valt niet alleen Pink Ribbon te verwijten!

Nieuwsuur besteedde 16 november 2011 een item aan deze kwestie. Het blijkt dat het opgehaalde geld niet op de juiste plek terechtkomt. De Volkskrant schrijft er vandaag over: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3037621/2011/11/16/Pink-Ribbon-geeft-maar-fractie-van-opgehaalde-miljoenen-uit-aan-onderzoek.dhtml

'Er is veel kritiek op de werkwijze van Pink Ribbon. De organisatie zou te veel bezig zijn met marketing, het aan zich binden van beroemdheden en zich te weinig inzetten voor de bestrijding van de dodelijke ziekte. '